«حاجی فیروزه! سالی یه روزه!» لابلای ماشین ها می چرخد. نگاهش در میان عابرینی که بی اعتنا و با شتاب می گذرند، می گردد.
پدر و مادر ها دست بچه ها را گرفته اند و با عجله می روند. کیسه های خرید بین انبوه آدم ها تاب می خورند. چراغ سبز می شود و ماشین ها به سرعت می گذرند. هوا تازه است و لباس ها نو. نوروز می آید و سال عوض می شود اما برای او شرایط سخت زندگی فقط سالی یه روز نیست.

بچه هایی هستند که ما آن ها را نمی بینیم. بچه هایی که ما آن ها را نمی شنویم. هرچند که بسیار به ما نزدیکند. بچه های کار، بچه های معلول، بچه های مهاجر، فراموش می کنیم که بچه های دور و اطرافمان در خانواده و همسایگی و محله مان حقوقی دارند. یادمان می رود که در هر جایی که کار می کنیم، بچه ها و حقوق شان هم باید بخشی از برنامه مان باشند.
فراموش مان می شود که بچه ها حق دارند بازی کنند. حق دارند به مدرسه بروند. حق دارند که خوب تغذیه شوند. حق دارند علیرغم مشکلات جسمی از امکانات برابر استفاده کنند. فراموش مان می شود که تربیت بدون خشونت هم می شود. که کودک آزاری را نادیده نگیریم. که از بچه ها غفلت نکنیم. آن ها حق دارند که دیده شوند. که شنیده شوند.
بهار باز مهمان ماست. بهار را بهانه کنیم و به کودکان بیاندیشیم. به سالی نو برای آن ها. نوروزتان مبارک!