گروه تئاتر لیو، در راستای نشست های پژوهشی «مونولوگ»، این متن را با کارگردانی لیلی رشیدی، و بازی شبنم فرشادجو در دو سانس پر از تماشاچی اجرا کرد.

پس از این جلسه، نشست بررسی این نمایش برگزار شد که در آن نغمه ثميني،‌ نمايشنامه‌نويسي و استاد دانشگاه كه به‌عنوان كارشناس جلسه دعوت شده بود،‌ داستان «عاشقيت در پاورقي» را يكي از آثار مورد علاقه خود دانست و گفت: «اين داستان از چند جهت جذاب است،‌ نخست از نظر جايگاهي كه در ادبيات عاشقانه زنانه دارد و بر عكس بسياري از اين آثار كه به سمت سانتي‌مانتاليسم و احساسي‌گرايي مي‌روند‌،‌ اين داستان ضد حس برخوردار مي‌كند و به جدال با هر گونه سانتي مانتاليسم مي‌پردازد.»

ثميني، ايده‌ي بينامتني را از ديگر جذابيت‌هاي اين داستان برشمرد و افزود: «درك ما از موقعيت شخصي كاراكتر اين داستان پيوند وضعيت او با ديگر ‌آثاري است كه راوي به ما ارجاع مي‌دهد. هيچ يك از ما، يك من واحد نيستيم بلكه از تمام آثاري كه خوانده،‌ ديده يا شنيده‌ايم تشكيل شده و تاثير گرفته‌ايم. دراين داستان به مرور گفتار راوي در قياس با آنچه كه به آن ارجاع مي‌دهد كم اهميت‌تر مي‌شود »

او اضافه كرد:‌ «آنچه در مونولوگ ذهن مخاطب را مشغول مي‌كند، بهانه تك گويي است. در اين نگاه مونولوگ،‌ بهانه‌هاي گوناگوني دارد البته در اين اثر فرايند تبديل داستان به نمايشنامه اتفاق نيافتاده است. در اين اجرا به جز تغييرات كوچك و برخي ايده‌هاي تصويري، داستان تعريف مي‌شود. »
در اين نشست كه امين عظيمي‌به عنوان اجرا كننده جلسه حضور داشت، مهسا محب علي، درباره تبديل داستان به نمايشنامه گفت:‌ »كسي كه مي‌نويسد علاقه‌مند است نوشتن در مديون‌هاي گوناگون را تجربه كند. اين اولين بار بود كه متن من بازي مي‌شد و برايم بسيار جذاب بود چون نويسندگان به جز در تئاتر و سينما،‌ مخاطبان خود را نمي‌بينند و اين تجربه برايم بسيار جذاب بود .»

او در ادامه با تاييد سخنان ثميني يادآور شد: «برخورد اوليه با هر اثر معمولا بيشترين تاثير را بر مخاطب دارد. كساني كه داستان را نخوانده‌اند، اگر بعد از ديدن نمايش آن را بخوانند ممكن است اجرا را از داستان بيشتر دوست داشته باشند. به ويژه اين كه در اين اجرا ايده‌هاي جذابي اضافه شده بود. گويي بازيگر تصورات و آرزوهاي خود را بيان مي‌كرد و نه خاطراتش را .»

محب‌علي گفت: «البته تلاش كرده‌ام در اين داستان فاصله‌گذاري رعايت شود. در اين روزگار مدام در حال بمباران شدن تصاوير اطرافمان هستيم و هيچ يك از ما ديگر خيلي بكر نيستيم و حتي احساساتمان هم چنين است.»

ثميني هم در تكميل سخنان او خاطر نشان كرد:‌ «اضمحلال من متحد را در اين داستان مدام از زبان راوي مي‌شنويم. اما در متن اين پاره پاره شدن ديده نمي‌شود. مي‌شد كاراكتر داستان درباره‌ي ارجاعات سخن نگويد و به محض ارجاع به فيلم يا موسيقي و... تصاوير آن را مي‌ديديم و صداي آن را
مي‌شنيديم تا تاثير اين تصاوير به كاراكتر داستان ديده شود و شايد به اين شيوه،‌ داستان نمايشي‌تر مي‌شد.»

رضا بابک، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، اسپانسر این برنامه بود تا هفتمین نشست پژوهشی مونولوگ های گروه تئاتر لیو، با پشتیبانی سرمایه شخصی اش، برگزار شود.

عکس:نیما افشارنادری