صحبت از ده ها تن کودکانی ست که هم اکنون در زندان ها منتظر اجرای حکم اعدام هستند.

کودکانی که در سن کودکی مرتکب قتل شده اند در زندان نگهداری می شوند تا در سن بزرگی به چوبه دار سپرده شوند.

می توان حدس زد که در این سال ها چه بر آن ها گذشته است. هنوز تاسف ناشی از اعدام نوجوانانی مانند دل آرا دارابی ها در هوا موج می زند. تا کی باید شاهد اعدام نوجوانان بود؟

در میان کشورهای جهان تنها سه یا چهار کشور هستند که همچنان حکم اعدام برای خطاکاران نوجوان صادر و اجرا می کنند و ایران در صدر آن ها قرار دارد.

ما مخالف محاکمه و مجازات خطاکاران (البته با رویکرد و شیوه های به غایت انسانی) نیستیم. اما اعدام مجازات نیست، انتقام است.

اعدام، ابزار ایجاد رعب و وحشت است و باید به آن اعتراض کرد. سکوت ما در برابر نقض حق حیات کودکان که اولی ترین حق آن ها ست، همراهی با اعدام است.

قانون گذاران، مجریان و دولت باید بدانند که موج مخالفت با اعدام و به ویژه اعدام کودکان، بسیار قوی ست. صدای اعتراض خود را نسبت به حکم اعدام نوجوانان تحت هر نام و عنوانی که باشد مخالفیم و از تمامی انسان های آزادی خواه می خواهیم که به ما بپیوندند و خواهان لغو حکم اعدام کودکان و نوجوانان بشوند.

اجازه ندهیم جوانی که در نوجوانی یا کودکی خطایی کرده است آن هم پس از سال ها رنج کشیدن در زندان اعدام شود. اعدام راه مقابله با قتل نیست، بلکه خود قتل دیگری ست. یکصدا اعلام می کنیم که : می خواهیم زنده بمانند.

«جمعیت تلاش برای جهان شایسته ی کودکان»

اعدام و حبس طویل المدت کودکان ممنوع.

18 مهرماه 88
10 اکتبر 2009