بارها و بارها از من پرسيده‌اند كه چه شد «احمد محمود» را به عنوان نام مستعار برگزيديد. حقيقت اينست كه موضوع خيلي ساده و اتفاقي پيش آمد.
سال 33- اولين سياه مشقم را دادم به سردبير يكي از مجلات هفتگي تهران كه چاپ كند و البته نااميد هم بودم. هفتة بعد كه مجله پخش شد ديدم سياه مشقم چاپ شده است. خوشحال شدم. نوشتة دوم را بردم. سردبير اميدوارم كرد. گفت نوشتن، بخصوص قصه‌نويسي كاري است پرزحمت. راحت طلبي نمي پسندد. گفتم فعلا" كه اين راه را انتخاب كرده‌ام و نهايت تلاشم را هم مي‌كنم.
گفت خوب است ولي چرا اسم مستعار
گفتم از ترس بچه ها كه متلك بارانم نكنند
گفت بايد جرأت داشته باشي. ترس و داستان نويسي سازگار هم نيستند و بعد هم اگر عيبي ندارد «احمد احمد» را تغيير بده- سياه مشق اول زير نام «احمد احمد» چاپ شده بود. گفتم چرا؟ گفت دوست متوفاي ما «احمد موسوي» با نام «احمد احمد» مي‌نوشت كه ديدن اين نام موجب يادآوري او و دلتنگي ما مي‌شود.
گفتم به نظر شما چه بگذارم؟
گفت اسم خودت و پدرت.
نام پدر محمدعلي بود. آن‌طور كه بايد نام رواني درست نمي‌شد. گفتم نه، گفت برادران؟ يكهو به ذهنم رسيد و گفتم «احمد محمود» و شد احمد محمود. گمان نمي‌كنم از اين ساده‌تر بشود نام مستعار انتخاب كرد.

يا حق شهريور 81 تهران

انتشار این مطلب، با یاری انتشارات «به نگار» در پندار ممکن شده است.