مچ این خانم عزیز را که مرخصی استعلاجی گرفته بوده، در حین مرخصی، در فیس بوک گرفته اند. شدیداً دچار همزادپنداری با این خانم سوئیسی شدم، چون فکر می کنم او هم از سردردهای میگرنی رنج می برده است و درخواست مرخصی اش هم به این دلیل بوده که باید در تاریکی استراحت می کرده.

اما چک کردن ایمیل و گشت و گذار در فیس بوک- درست به اندازه ذخیره کردن مدام فایل های ورد- برای من یکی، اگر به اصطلاح «اعتیاد» تلقی نشود، حتماً تیک عصبی محسوب می شود. بنابراین صاحبکار این خانم که به خاطر عدم اعتماد به کارمندش، قرارداد او را فسخ کرده بهتر است به این نکته دقت کند که واقعاً و جداً و عمیقاً دست خودمان نیست!

خانم بینام اخراج شده، به گفته خودش در رختخواب و با آیفون فیس بوک خود را مشاهده می نموده است و شرکتش را به جاسوسی متهم کرده. یاد خودم میفتم که درست کمی بعد از اثر کردن مسکن های قوی، وقتی هنوز چشمانم کاملا باز نمی شوند، جی میل را باز می کنم و گاهی گوگل ریدر را چک می کنم و به محض شنیدن داد و هوار خانواده، پا به فرار گذاشته و خودم را گم و گور می کنم.

کلاً فواید اجتماعی بودن و دوستان زیاد داشتن و معاشرت کردن زیاد است. اما این نمونه می تواند زنگ خطری برای من باشد که یک بار هم برای فیس بوک بازی به جای کار کردن، از سردبیرم اخطار گرفته ام! اما نیاز کاذب سرک کشیدن به زندگی مردم و به عبارت مودبانه تر «معاشرت و دریافت اطلاعات تازه» دست از سر ما بر نمی دارد.

این شبکه ها هرچقدر هم که پر و پیمان تر هستند، دردسرشان بیشتر است. بطور مثال اگر روزی یک کوئیز ندهیم، شب خوابمان نمی برد- هرچند بعضی از کوئیزها، از خود آب هم آبکی تر باشند. هدیه های مختلف –بوس و بغل و دکمه- برای هم می فرستیم و مدام طرفدار این و آن می شویم. وقتی هم که خیلی کم میاوریم، می نشینیم و به عهد عتیق فکر می کنیم، مگر اسم کسی را برای جستجو کردن و به فهرست دوستان اضافه کردن، پیدا کنیم. در این میان، لذت خواندن استتوس های گاه بی سروته مردم را هم نباید از قلم انداخت.

در پایان، باید حتماً اشاره کنم که همه دوستانم را دوست دارم و به دوست داشتنشان ادامه می دهم اما از همین تریبون به رئیس عزیز نیز اعلام می دارم که مقاله شما در دست تهیه است و بزودی ایمیل می شود!