ضمير ناخودآگاه، اين دنياي عجيب انساني كه فرويد– و شايد بتوان گفت قبل از آن نيچه- ما را با آن آشنا كرد، دنيايي متفاوت از واقعيت ملموس است و چيزي كه مي‌پنداريم هستيم و مي‌خواهيم باشيم. آرتور شنيتسلر، نويسنده و پزشك اتريشي در دو نوول معروف خود، بازي در سپيده‌دم و رويا، به هزارتوي ضمير ناخودآگاه بشر وارد مي‌شود. او عواقب بحران رواني و سركوب اجتماعي در برابر خاستگاه‌ و تمايلات بشري را در برهه اواخر قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم به ما نشان مي‌دهد كه انسان مدرن به خوبي مي‌تواند آن را درك كند.
بازي در سپيده‌دم روايت افسر جواني است كه براي كمك مالي به دوست قديمي‌اش دست به قمار مي‌زند. او با سفر به پاتوق هميشگي‌اش كه پاتوق اكثر افراد مرفه جامعه است، شروع به قمار مي‌كند تا بتواند پس‌انداز اندك خود را به پول بيشتري كه دوستش نياز دارد، تبديل كند. اما در اين بين به‌دلايل مختلف وارد فاجعه‌اي مي‌شود كه زندگي خود را به تباهي مي‌كشاند.

داستان رويا كه استنلي كوبريك فيلم معروف خود «چشمان باز اما بسته» را از روي اين داستان اقتباس كرده است، درباره زن و شوهري است كه رابطه زناشويي‌شان دچار بحران شده است و هركدام به نوعي سعي در ارضاي تمايلات سركوب‌شده خود مي‌كنند و با توجه به قراردادهاي اجتماعي سركوبگر تنها راه برايشان خيانت است. در روايت، مرز بين خيال و واقعيت بسيار باريك است تا جايي كه مخاطب درگير اين پرسش مي‌شود كه آيا قهرمانان در رويا هستند يا در واقعيت عيني و اين نشان‌دهنده موفقيت نويسنده است تا بتواند لايه‌هاي پنهان روح بشري را به معرض نمايش بگذارد.
در موخره كتاب كه توسط مترجم نوشته شده است به زندگي شنيتسلر و اوضاع اجتماعي اتريش در روزگار او و همين‌طور به كندوكاو در شباهت‌هاي داستان رويا با فيلم اقتباسي از آن يعني چشمان باز اما بسته مي‌پردازد.
كتاب بازي در سپيده‌دم و رويا با ترجمه علي‌اصغر حداد توسط انتشارات نيلوفر در 212صفحه منتشر شده است.