کیوان خسروانی، از بوتیک نامبروان تا سوزن‌دوزی‌های لباس فرح

کیوان خسروانی

کیوان خسروانی، از معدود طراحان مد و فشن ایرانی در سالهای پررونق دهه ۵۰ است. او متوسط ۱۳۱۷ در تهران است.

خسروانی را به چند دلیل می‌توان شناخ. او معماری بود که در دانشگاه برکلی درآمریکا تحسیل کرد. تحصیلاتی که اگرچه از سال ۱۳۳۶ آغاز شد، اما پس از تنها یک سال به دلیل ناتوانی از دوری از ایران ناتمام ماند و او به ایران بازگشت تا ۳ سال بعد از بازگشت، در دانشگاه تهران، زیر نظر هوشنگ سیحون، در فوق لیسانس معماری فارغ‌التحصیل شود و البته پس از آن با بورسیه دولت فرانسه به مدت ۲ سال در مدرسه عالی هنرهای زیبا تحصیل کرد.

کیوان خسروانی، در سال ۱۳۴۳ نمایشگاهی انفرادی برپا می‌کند که طرح‌هایی از معماری ایران و اروپا را در پاریس نمایش می‌دهد. او همکاری‌هایی با یک پروژه دانشگاه شفیلد داشت و در سال ۴۵، در زمینه آثار باستانی در دانشگاه معماری رم فارغ التحصیل می‌شود. در سال ۴۶ به ایران باز می‌گردد. زمانه زمانه‌ای است که اولین جشن هنر شیراز، در میان تشویق‌های عده‌ای و نقدهای گسترده دیگران در حال برگزاری است که طراحی نور در تخت‌جمشید، حافظیه و آمفی‌تئاترهای مختلفی را بر عهده می‌گیرد. ۱۳ سال در زمینه احیای پارچه‌های سنتی ایرانی، از جمله قلم‌کار، ابریشم اسکو و سوزن‌دوزی بلوچستان فعالیت می‌کند. همان سوزن‌دوزی‌هایی که فرح پهلوی، از آن برای لباس‌های خود استفاده کرد.

کیوان طراحی داخلی مسجد جامع پاریس را هم انجام داده است که در این طرح، زیرزمین به یک شبستان ایرانی تبدیل شده است.

اما شهرت دیگر کیوان، بوتیک نامبروان است. بوتیکی بسیار نوگرا در تهران که آن زمان پاتوق اهالی هنر و شوآف اهالی سیاست بود. در خیابان ثریا، جایی که امروز سمیه نامیده می‌شود تاسیس شد.

او در تهران رو به تجدد، در مقابل مارک‌های ایتالیایی و فرانسوی، برند خودش را با نامبروان تاسیس کرد.

کیوان نقاش هم بود و در نتیجه وقتی وارد طراحی لباس زن و مرد شد، فروشگاه او تبدیل به یک مرکز پر جمعیت شد. همچنین شعبه دیگری در شیراز، زیر سینمای بزرگ آریانا تاسیس کرد. سینمایی که شاید در آن دوره بزرگترین سینمای ایران بوده باشد. او همیشه به دنبال نقش‌های کمتر دیده شده ولی با بافت ایرانی می‌گشت. او جلیقه‌های رسمی‌ای با تم ایرانی طراحی کرد که از دربار تا جوانان را جذب خود کرد و بر تن صاحب‌منصبان و صاحبان ثروت هم قرار گرفت.

از دیگر ساخته‌های او می‌توان به ویلای فرمانیه، کتابخانه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و میهمانسرای نایین اشاره کرد.

علاوه بر این، او یکی از بنیانگذاران حفاظت از بافت تاریخی عودلاجان در تهران بوده است.

قبلی «
بعدی »

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پربیننده‌های امروز